Agricultores e movimentos sociais exixen unha profunda reestruturación do sistema alimentar mundial

A alternativa existe: a soberanía alimentar, pola que cada Estado ten dereito a definir a súa propia política agrícola. Todo o que se necesita é a vontade política para a pór en práctica.

A Conferencia de Alto Nivel sobre a Seguridade Alimentar en Madrid exclúe aos principais interesados no debate sobre a crise alimentar a partir dunha participación significativa. É un foro dominado polo Banco Mundial, o FMI e a OMC, así como polas empresas transnacionais como Monsanto. “É un escándalo que se lles dea espazo nos paineis de debate, mentres que os representantes dos pequenos agricultores -que producen o 80% da mundial de alimentos- fican a só uns minutos no piso para dar a súa posición”, apuntou Javier Sánchez, representante de COAG dentro de Vía Campesina.

Durante os últimos trinta anos, a política agrícola internacional foi dominada polas políticas destas institucións internacionais e, a pesar das súas promesas de reducir á metade o número de persoas que pasan fame para o ano 2015 a través dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio, a fame seguiu a aumentar en todo o mundo, alcanzando máis de mil millóns de persoas este ano. As políticas destas diversas institucións e empresas transnacionais fracasaron completamente; é hora de pór en práctica a alternativa, a soberanía alimentar.

• Os pequenos agricultores e os movementos sociais de todo o mundo promoven un modelo baseado na soberanía alimentar e orientado ao campesiñado, baseado na agricultura labrega de pequenos e medianos produtores e a pesca artesanal, dando prioridade aos mercados locais e métodos de produción sustentabeis. Este modelo baséase no dereito á alimentación e os dereitos dos pobos a definir as súas propias políticas agrícolas.
• A crise alimentar non é unha oportunidade para gañar máis diñeiro mediante a venda de fertilizantes, agroquímicos e sementes modificadas xeneticamente. “Non se pode permitir que as grandes multinacionais traten de tirar proveito da desesperación de máis de mil millóns de persoas. Por iso, a agroindustria e os organismos financeiros internacionais non poden ser os que lideren as respostas á crise alimentar. Non se pode confiar a solución aos que a causaron”, argumentou Sánchez Ansó.
• Pedimos que se poña fin ao desenvolvemento de novas iniciativas como o Grupo operativo de alto nivel ou Asociación Mundial. Outras iniciativas, como o Consello Mundial da Alimentación e a Alianza Internacional contra a Fame, fracasaron. Facemos un chamamento para un único espazo no interior da ONU para facer fronte á crise alimentar coa participación plena dos movementos sociais e pequenos produtores de alimentos.